gerbie7 (gerbie7) wrote,
gerbie7
gerbie7

Gerbie on tour, nieuwsbrief 4

Boca Chica, 15 januari 2000

Allereerst wil ik iedereen bedanken voor de emails, kaartjes, cybercards en groeten die ik kreeg voor kerst, oud en nieuw en mijn verjaardag. Ik heb niet iedereen persoonlijk kunnen bedanken, maar bij deze: mijn dank is groot.

Het is alweer een tijdje geleden dat mijn vorige nieuwsbrief verscheen. Om velerlei redenen heeft het even geduurd. Eerst omdat er erg weinig te melden was, daarna omdat het steeds moeilijker werd een computer te vinden om even rustig te gaan zitten. Maar in de laatste nacht voor mijn vertrek van het eiland, moet ik toch nog even deze brief schrijven.

5 weken op dit eiland was te lang. Het kon niet anders met de beschikbare vluchten, maar indien mogelijk had ik het anders gedaan. Terugkeren naar een plek waar je een eerg goede tijd hebt gehad is erg moeilijk. Onvermijdelijk dringen de vergelijkingen zich op en meestal vallen die negatief uit. Zo ook het leven in Boca Chica. Het is nog steeds hetzelfde dorp, als dat waar ik in 92-93 woonde, maar de sfeer is niet meer hetzelfde. Het hotel waar ik destijds werkte is alleen in naam nog gelijk, van de vele mensen die ik ken, zijn er nog maar een paar over. Het is niet anders, maar 3 weken in dit dorp zijn dan wel erg lang.

Fragmenten uit mijn logboek: Dag 36, 20.12.99, Boca Chica: uitslapen, email gecheckt, siesta, rondgelopen.
Dag 39, 23.12.99, Boca Chica: Ultiem niks.
Dag 47: 31.12.99, Boca Chica: Luie dag (alweer), feest weinig noemenswaardig.

Maar om nou te zeggen dat het niet de moeite was om hier te komen is overdreven. Ik heb diverse mensen teruggezien, enkele zelfs onverwacht. Daarnaast heb ik op het eiland het een en ander bezocht, plaatsen waar ik nog niet eerder geweest ben, zoals San Pedro de Marcoris, Barahona en Monte Cristi. Een schitterende reis gemaakt naar Samana, via een kleine ferry, waar alleen maar te komen was via een slingerweggetje door een heuvelachtig gebied met veel natuurschoon en het laatste stukje met een klein houten bootje, omdat de ferry niet helemaal naar de kust kon varen. Absoluut de moeite waard.

Het meest avontuurlijke was de reis naar Haiti. Toen ik hier voor het eerst was wilde ik dat gedeelte van het eiland al bezoeken, maar dat was destijds te gevaarlijk. Nu ben ik wel geweest en dat spijt me niets. Natuurlijk zijn er negatieve kanten wanneer je een van de armste landen ter wereld bezoekt. Al bij aankomst voor 20 dollar opgelicht worden is nooit leuk. Taxichauffeurs en 'gidsen' die je een poot pogen uit te draaien, geven een verkeerde indruk van het land.

De hoofdstad Port au Prince is een mooie stad, waar van alles te zien is, ook zonder hulp, een goede reisgids is voldoende. Het gedeelte dat men 'downtown' noemt is een grote marktplaats. Op een stukje boven de stad, in de heuvels, wonen degenen die het zich kunnen veroorloven om niet in de smog te leven, in een buitenwijk Petionville genaamd. Hoe dan ook is het een erg smerige stad, al doet men 's avonds pogingen alles op te ruimen, overdag voel je je erg vuil. Even in je handen wrijven en het vuil verschijnt zichtbaar.

Voor mij was het hoogtepunt van mijn bezoek de reis van de hoofstad naar de noordkust, Cap Haitien. In een erg oncomfortabele bus (zo'n oude amerikaanse schoolbus, met drie volwassen per bankje) over wegen waar meer gaten aanwezig waren dan in een doorsnee vergiet, en genoeg zand om het strand van Scheveningen dagelijks te verversen, bleek het een reis langs mooie kusten, kleine dorpjes, heuvels en bergen, riviertjes waar de was gedaan werd en veel schitterende vergezichten. Natuurlijk begaf de bus het na een aantal uur, waardoor we met zo'n 60 mensen achter in een open vrachtwagen terecht kwamen, maar dat maakte de reis voor mij alleen maar leuker. En ik zat ook niet meer zo krap...

In het hotel (pension, overnachtingsplek, geef het maar een naam) werd ik de nacht erna door muggen bijna opgegeten en mijn armen zagen er een week lang uit alsof ik de mazelen had, maar uiteindelijk was het allemaal zeer zeker de moeite waard.

Nu is het tijd verder te reizen, vooralsnog lijkt het erop dat ik morgen met de vlucht meemag naar Miami, en dus is het tijd om weer afscheid te nemen van een hoop vrienden hier. Na 5 weken, 3 baseballwedstrijden, 5 nieuwe dorpen hier, en 2 aan de andere kant, en vele sociale bezoekjes, staan de verenigde staten weer op het programma. Op weg naar Mexico zal ik nog wel een aantal stops maken, in mijn volgende nieuwsbrief daarover meer.

Voor nu, bedankt voor de aandacht en tot ziens!

Gerben
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments