Dag 15 en 16

De terugreis begint slecht als ik bij de balie door heb dat mijn telefoon nog in de auto ligt bij Ken. Gelukkig kan ik via mijn net aangeschafte iPad contact met hem leggen en weet hij een van de andere docenten op mijn vlucht onderweg tegen te komen, een uur later was ik dus weer bereikbaar. In Houston (overstappen, geen probleem) hadden ze tot mijn grote verbazing zowel Flor de Cana als Appleton, beide oud en ook niet al te duur. Twee extra rumflessen mee naar huis dus.

In Amsterdam een geweldige verrassing. Een klein blond meisje kwam op me afgerend toen ik met mijn koffer op weg was naar de trein. Ik had zelfs via FB meegekregen dat ze op zaterdag in Artis waren geweest en nog had ik de link niet gelegd. Meteen stond ik in de regen te wachten op de bus die ons naar hun hotel bracht, waar onze auto stond. Ik wist wel meteen dat ik thuis was.

Jetlag viel gelukkig mee, zondagavond op tijd naar bed, maandagochtend rustig aan gedaan, het leven gaat weer gewoon verder...
  • Current Music
    It Docukmer Lokaeltsje - Avenseriezer
  • Tags

Dag 14

De laatste dag in Orlando is een rustige. De voorgaande avond voor de derde en laatste keer naar Tampa Bay gereden waar de lokale ijshockeyploeg voor de derde keer een overwinning behaalde. Ik word al gezien als geluksbrenger, de rest van het seizoen zullen ze het toch zonder mij moeten doen.

Na uitslapen en het schrijven van dit blog, is 's middags de laatste kans om inkopen te doen. De laatste avond is er nog basketball. De Orlando Magic speelt zijn laatste wedstrijd van het preseason, ik mag op een perskaart mee met een van de studenten. Leuke ervaring. Achteringang en perskaart om de nek, maaltijd met andere journalisten en dan de perstribune op. Laptop uitstallen, goede stoel, het is toch een iets andere manier om een wedstrijd te bekijken.

Helaas was het voor beide teams overduidelijk een oefenwedstrijd, het niveau was bedroevend. Maar goed, als journalist moet je daar ook toe ;-) Leuk was om meteen na de wedstrijd de persconferentie bij te kunnen wonen en voor ik het wist stonden we met een dozijn journalisten in de kleedkamer van de thuisploeg te kijken. Een enkeling moest nog douchen, ik vond het maar een vreemde situatie. Dan sta je minuten te wachten aan de zijkant, totdat de ervaren journalisten vinden dat er iemand ver genoeg is aangekleed om ons te woord te staan. Ondertussen komen anderen gekleed in slechts een handdoek terug die zich omslachtig in kleding staan te hijsen.

Leuke ervaring om ook eens mee te maken, ook al was de wedstrijd niet de moeite waard.

Dag 13

De laatste dag op school, laatste keer in ‘The newsroom’. Studenten die elke week een schoolkrant moeten maken, die het niveau van schoolkrant ontstijgt. Soms. Toekomstige journalisten die bekende sporters en de burgemeester interviewen, maar ook voor anderen een bijvak voor een paar studiepunten en het liefst zo weinig mogelijk schrijven en als al dan nietszeggend. Mooi om het contrast te zien. Een aantal van hen zijn zo ongeveer vrienden geworden. Ik zag ze bijna dagelijks, gaf ze tips en vroeg ze om help. Ik zal ze missen.

Een interview met ondergetekende moest natuurlijk ook voordat ik vertrek, benieuwd wat ze er van maken. Ik lees het pas wanneer ik weer thuis ben gok ik. Zal wel goed komen.

Valencia College heeft me een warm welkom gegeven. Ik voelde me er thuis. Zowel professoren (geen teachers dus…) als de studenten hebben er alles aan gedaan om me mee te laten draaien. Om me goed te voelen. Gastvrijheid dus. Toch had er meer ingezeten. Ik had nog wel meer lessen willen meedraaien, bij verschillende vakken. Ik had meer mensen willen spreken. Helaas, het zij zo.

Morgen de laatste dag in Orlando.

Dag 12

Na de lange dinsdag volgt onvermijdelijk woensdag. Na weer een rustig begin, kranten en laat vertrek, het begint regel te worden. Zo'n rooster wil ik thuis eigenlijk ook wel, sla ik vandaag een klas van Ken over om Engels bij te wonen. De klas Engelse Literatuur wordt gegeven door een van de dames die zaterdag ook bij de ijshockeywedstrijd aanwezig was. Ik was welkom, kreeg de gedichten die ze zou behandelen in de mail.

Mijn voorbereiding was niet echt goed. De zeventiende eeuwse poëzie bleek zo zwaar dat in een drukke newsroom waar mensen in- en uitlopen de concentratie niet toereikend was. Gelukkig kon ik wel even wat tikken, het verhaal van gisteren moest nog naar Nederland gemaild worden. Dit blog moest geüpdate worden. Dus maar naar de les Engels met iets minder voorbereiding.

Het niveau was hoog. In het ellenlange oude gedicht bleken veel verborgen boodschappen te zitten. Het was prachtig om te zien dat velen in de klas die gevonden hadden, echt hun best hadden gedaan om te begrijpen wat de intentie van het verhaal was. Voor onze studenten was dit niet echt iets, literatuur is per definitie veel gevraagd van een mbo-er, maar oud-engelse poëzie gaat gegarandeerd over hun hoofd. Voor de liefhebber: Ben Jonson en Mary Leapor. Achteraf had ik dit soort lessen wel willen hebben toen ik een stuk jonger was, maar goed, de tijd terugdraaien schijnt vrij lastig te zijn.

's Middags trof ik eindelijk de man waarvoor ik al vier keer tevergeefs naar een ander gebouw was gelopen. Gelukkig had hij meteen tijd voor me en mocht ik aanschuiven in zijn kantoor. Hij is programmadirecteur van de opleiding Hospitality and Tourism. Met hem kon ik meer dan uur bomen over de verschillen tussen Nederland en de VS, ontwikkelingen in Toerisme, schooltrips, studenten, reizen en veel meer. Ik ben daardoor veel wijzer geworden wat betreft de meest vergelijkbare opleiding met Toerisme in Nederland, maar tegelijkertijd tot de conclusie gekomen dat we erg weinig kunnen overnemen/gebruiken in de ontwikkeling van ons nieuw curriculum. Misschien wat kleine dingen die ik graag in Almelo wil inbrengen. Maar een opleiding waar 85% werkt, een dag per week naar school gaat, meer hbo dan mbo-niveau en waar toerisme slechts een onderdeel is van het geheel Hospitality, is geen opleiding die vergelijkbaar is.

Kortom: een hoop geleerd vandaag. Ik voel me soms ook weer net een student :-)

Dag 11

Zoals elke ochtend begint de dag met de ochtendkranten. Werk voor een docent journalistiek, voor mij een genot. Liefst vier kranten krijgt Ken elke dag thuisbezorgd. Voor een vak laat hij zijn studenten alleen maar de krant lezen. Geen boek is nodig, gewoon elke dag de Wall Street Journal lezen en het komt goed. ’s Ochtends maakt zijn kat hem wakker, meestal voor zes uur, hij leest de kranten en vertelt zijn studenten via twitter welk artikel ze in ieder geval moeten lezen. Een keer per week krijgen ze daar dan een schriftelijk over.

Ik vind het gewoon heerlijk de dag rustig te beginnen en door kranten te bladeren. De New York Times, volgens mij de beste krant ter wereld, USA today, voor het snelle nieuws, de Orlando Sentinel voor het lokale nieuws en soms de Wall Street Journal.

Vandaag dus een rustige ochtend, de eerste les pas om 11.30 uur. Rond een uur of twaalf veranderen mijn plannen. Eigenlijk hoopte ik na de lessen de wedstrijd van Ajax te zien, op diverse kanalen te zien, anders via een computer. Maar er is een belangrijke vergadering in het raadshuis waar twee studenten naar toe moeten voor de Valencia Voice. En omdat het over voetbal gaat, mag ik mee. Zou een uur of twee duren.

Bleek toch even iets anders te gaan, liefst zeven uur zat ik in de raadszaal. We hadden geweldige plekken, gereserveerd voor de pers. Ik ben dus maar aantekeningen gaan maken in mijn iPhone om te doen alsof ik er bij hoorde. Negen uur ’s avonds is wel erg laat als je alleen ontbijt hebt gehad en zelfs geen water bij je hebt, maar ik heb wel een historisch moment meegemaakt. Een nieuw voetbalstadion voor de stad Orlando en zeer waarschijnlijk een MLS plek voor de club. Groot feest voor de fans dus.

De dag erna ook maar stukje geschreven voor de site SportAmerika, als je dan toch als journalist ter plekke bent. Het bewijs dat ik daadwerkelijk ter plekke was, is te zien op de site van MLS, op het filmpje ben ik zeker drie keer in beeld.

Bijzondere dag. Leuk. Lang.

Dag 10

Terug naar school, weekend achter de rug. Rustig dagje, ik ken de klassen nu wel een beetje, weet ook wel wat ik kan doen. In de Mass Communications klas zaten we op een gegeven moment Nederlandse muziek te luisteren via YouTube. Golden Earring, Shocking Blue en de Vengaboys. En dan zo hard dat ze bij de deur kwamen kijken wat er aan de hand was. Wel grappig.

De filmklas had Nederlandse week. Eerst een schriftelijke overhoring over De Poolse Bruid of De Tweeling, afhankelijk van welke ze hadden gekeken en daarna gezamenlijk gekeken naar Oscarwinnaar Karakter. Die film had ik ook nog niet gezien, al kende ik het begin wel en wist het plot te voorspellen. Misschien toch ooit het boek van Borderwijk gelezen?

Nog een aantal dingen die ik deze week wil doen.

Dag 9

Drie Nederlandse docenten en drie Amerikaanse gastheren, we waren allemaal uitgenodigd door een Nederlandse docente die aan een meer woont. Ze sprak nog wat Nederlands, al was ze erg jong toen ze vertrok. Geboren in Indonesië, via Nederland en Canada in de VS beland. We werden meteen aan het werk gezet. Lunch smeren om mee te nemen. We gingen namelijk met de boot weg, van meer naar meer, via allerlei kanaaltjes. Gelukkig was het een bewolkte dag, zo lang op het water in stralende zon had ik niet volgehouden.

De boottocht werd vooral een sightseeing tour van de huizen aan de meren. De huizen vallen vooral in de categorie groot, groter, grootst, een ieder die wat te besteden heeft wil wel zo mooi wonen. Sporters, filmsterren, advocaten en andere rijkaards, iedereen leek wel aan een van de meren te wonen. De vijf lokale bewoners wisten allemaal wel iets te vertellen over sommige bewoners. Mijn favoriet was de levensgrote Superman die op de dok achter het huis van Shaquille O’Neal stond.

Een paar uur varen, genoeg tijd om te praten met iedereen. Voedsel en drinken waren in overvloed aan boord, een mooie ochtend. Lunch achter het huis van Marijke en Craig, praten over van alles en nog wat. Ook een leuk evaluatiemoment. Wat wil je en hoe vond je het tot nog toe.

Een belangrijk verschil is de volwassenheid van de studenten. Terwijl in Nederland een achttienjarig leerplicht heeft en dus naar school ‘moet’, gaan alle studenten op Valencia College vrijwillig naar school. Het gedrag is er dus naar. Kinderachtig gedrag, ordeproblemen waar we in Nederland dagelijks mee te maken hebben komen hier bijna niet voor. Andersom lijken de Amerikaanse studenten minder te weten over de wereld, de VS is meer naar binnen gericht.

Overeenkomsten vonden we ook. Bureaucratie, formulieren, bemoeizucht. Als je in 2015 een buitenlandse trip wil maken, moet je daar nu al de eerste formulieren voor invullen. “Ik weet niet eens wat ik volgende week ga doen, laat staan over twee jaar”, verzuchtte Ken.

In de VS wordt er geklaagd over het algemeen niveau van de studenten. Het highschoolexamen wordt gemiddeld een stuk slechter gemaakt dan in andere landen. Maar zegt Marijke terecht, “iedereen doet hier examen, terwijl in andere landen vele studenten voor hun 18e zijn afgehaakt of op een ander niveau onderwijs volgen. Hoe kun je dan al onze resultaten vergelijken met de top 20% in Nederland of een ander land.”

Dit soort momenten vind ik het leukst, door over van alles en nog wat te praten leer je niet alleen de mensen goed kennen, maar begrijp je de verschillende systemen ook steeds beter. Precies de reden dat ik vorige week in het vliegveld stapte. Hopelijk spreek ik komende week nog meer interessante mensen.

Dag 8

Het weekend begon eigenlijk op vrijdagavond in het theater. Een leuk klein theater. Midden in de stad. Dus ook in de stad die leeft van pretparken zijn er nog cultureel onderlegden. Het Mad Cow Theatre heeft twee kleine zaaltjes, zelfs de Reggehof is groter. Maar juist die kleine theaters zijn het leukst (imho). In dit geval een première van het toneelstuk Venus in Fur dat ook al op Broadway werd gespeeld. Met een zaaltje waar net 60 man in passen, een erg leuke plek. Op de eerste rij zittend kon ik de spelers bijna aanraken. Ze speelden een geweldig stuk, ik was onder de indruk. Ik moest even zoeken, maar het boek dat inspiratie bleek voor dit toneelstuk las ik meer dan 12 jaar geleden al.

Op zaterdagochtend boekenjacht. Ken moest naar de kapper, daartegenover zou zich een goede tweedehandsboekwinkel bevinden. Bookrack of Ocoee bleek een teleurstelling. Daar kon de dame van 250 kilo (voor de zekerheid een lage schatting) die de zaak runde niet wat aan doen, al ben ik wel benieuwd hoe zij zich door haar zaak beweegt, aangezien ik al moest uitkijken of ik geen stapels boeken aanstootte als ik verder liep naar een volgende boekenkast. Leuke ervaring, erg weinig boeken die de moeite waard waren.

’s Middags een stuk van FC Twente tegen Ajax gekeken via de laptop, al heb ik de gelijkmaker gemist, we gingen al weer op pad. Eerst met een hele groep een nieuw restaurant uitproberen, daarna naar de eerste wedstrijd van het seizoen van de SolarBears, de lokale ijshockeyclub. Het eten was goed, de groep was prima, de wedstrijd wat minder. Na een 2-0 voorsprong verloren ze uiteindelijk met 2-4. Ik blijf het een vreemde sport vinden, dat ijshockey. Nog vreemder is dat negenduizend mensen de moeite namen om naar een wintersport te kijken, ook nog eens van een niet al te hoog niveau, terwijl het buiten zelfs ’s avonds nog warm genoeg is om in korte broek rond te lopen. Je ziet dan ook velen op slippers weer naar buiten gaan na de wedstrijd.

Dag 7

Twee andere Nederlandse docenten zijn deze week op hetzelfde instituut. Orlando is zo groot dat ik ze niet tegenkom. Een van de ‘lokale’ docenten waar we aan gekoppeld zijn, is een Engelsman. Kevin heeft vaker Europeanen op bezoek, dus hij had een leuk uitje bedacht voor ons drie. Ken kon mooi een dagje nakijken op school, even van mij verlost en ik dus op pad met Kevin, twee Haagse dames (Marlies en Karin) en Jennifer, de coördinator van de internationale programma’s op Valencia College.

Twee State Parks stonden op het programma. Als eerste Ponce de Leon Springs. We beginnen met een ontbijtje. Als bij een Japans restaurant is er midden op tafel een bakplaat en even later krijgen we kannen beslag en kunnen we beginnen: All you can eat pancakes! Geweldig idee, lekker ontbijt. Daarna wandelen door het park. Ik had bij een State Park iets meer ruige natuur verwacht, zeker geen asfalt om op te wandelen. Maar geen reden tot klagen, het was er mooi.

In het tweede park Blue Springs kon gezwommen worden. Meer een natuurlijk zwembad dan een natuurpark in mijn ogen. Terwijl de Haagse dames het water ingingen, heb ik me beperkt tot wandelen. Leuke dag uit dus, al had de bestemming er eigenlijk weinig toe gedaan, het praten over onderwijs en het leven in verschillende landen is iets dat aan mij meer besteed is. En daarvoor was in de auto en tijdens de wandelingen genoeg tijd voor.

Terug op Valencia College was Ken door een hele stapel nakijkwerk gegaan. Ook de toets in zijn filmklas van maandag, ik had 28 van de 60 goed. Gezakt dus. Maar als voorspeld door hem, had ik niet de slechtste score. Zijn methode was wel leuk trouwens. Hij geeft drie hoofdstukken op om te bestuderen. Daarnaast heeft hij daar een aantal lessen voor. Tenslotte geeft hij een week voor de toets de vragen aan de studenten. Die hebben dan een week om de vragen in het boek op te zoeken en uit het hoofd te leren. Dan krijgen ze de mid-term exam.

Hoe je dan toch nog slechter kunt scoren dan een buitenlander die het vak niet kent en geen tijd heeft gehad om het boek te bestuderen of de vragen door te lezen, blijft een raadsel. Hoe je überhaupt kunt zakken voor een vak waar je vooraf de vragen al weet …

Dag 6

En toen bleek school dicht. Alle lessen gecanceld. Een of ander evenement waar elke student aan mee mag doen. Tja, dan maar even de toerist uithangen. Wat kost een iPad eigenlijk hier? En kan ik hier wat boeken kopen die ik thuis niet tegenkom of slechts in vertaling.

Auto mee, routebeschrijving en op zoek naar de Mall. De Florida Mall in dit geval. Voor ik bij dit gigantische complex door had waar de winkels waren die ik zocht, had ik er al drie keer omheen gereden en was ik net zo veel tijd kwijt als de weg er naar toe. Gelukkig vond ik een grote Barnes & Nobles waar ik als boekenliefhebber een paar uurtjes kon ronddwalen. Ik heb me ingehouden, slechts drie boeken, voor mijn doen erg bescheiden.

’s Avonds weer mee naar Tampa Bay om ijshockey te bekijken, weer winst voor de thuisploeg, weer een spannende wedstrijd. Het zal niet mijn sport worden, maar ik heb me zeker vermaakt.